کلمه

حیات آدمی به کلام است، به واژه است، به حرف است.
اصلا آغاز حیات عالَمی، به کلام است که فرمود: کُن، پس شد.
کلمه، فکر را زنده می‌کند؛ تصور را تصویر می‌کند ؛ تخیل را واقعی می‌کند.
کلمه باطن را ظاهر می‌کند - و صد البته که گاه کلمات ناتوانند از بیان -
کلمه، راه رسیدن است. راه ارتباط با دیگران است. راه مفاهمه و همدلی است.
کلام صرفا بیان زبانی نیست، که هر چه در این عالم، مصداق کلام است.
صدای رود، آواز پرنده، نگاه عاشقانه به یک معشوق، بوسیدن یک کودک، طلوع خورشید و هر چه گویی، مصداق کلام است؛
مصداق حیات است...